سازماندهی امور یک کشور از طریق نهادهایی است که در فضای جغرافیایی از قدرت و اختیار برخوردار هستند. قدرت و اختیار در فضاهای جغرافیایی یا از طریق سلطه جبری شکل می گیرد یا از طریق واگذاری قدرت و اختیار از سوی ملت به حکومت که در حال حاضر الگوی واگذاری قدرت از سوی ملت به حکومت ها پدیده رایج در ساختار سیاسی اغلب کشورهای جهان است.سه الگوی حکومتی بسیط، فدرال و ناحیه ای وجود دارند که در آنها بین نظام حکومتی و الگوی توزیع فضایی قدرت در فضاهای جغرافیایی تفاوت وجود دارد. الگوی بسیط یا تک ساخت خود نیز به دو بخش تقسیم می شود: الگوی بسیط متمرکز که نظام سیاسی و اداری تمرکزگرایی را داراست و الگوی بسیط غیرمتمرکز که از نظر سیاسی و قانونگذاری متمرکز، ولی از نظر اداری و خدماتی غیرمتمرکز می باشد.تحلیل سیستم های بسیط متمرکز برای کشورهای دارای تنوع محیط جغرافیایی و تکثر گرو ههای انسانی نشان می دهد که این سیستم ها با چالش هایی چون فقدان عدالت جغرافیایی، فقدان یکپارچگی و تجانس ساختاری و کارکردی فضا، مشارکت مقطعی و دولت محور، بوروکراسی شدید، چالش های ناحیه ای و محلی، توسعه کند و ناپایدار، شبکه ارتباطی تمرکزگرا، بزرگ شدن کانون سیاسی کشور و کانون های ناحیه ای تحت تاثیر تمرکز سرمایه و پول، تمرکز نهادهای حکومتی در مرکز مواجه است. این پژوهش نشان داده است که این چالش ها از نظر جغرافیایی ناشی از چهار مولفه قانون گذاری، مدیریت سیاسی متمرکز، مشارکت پایین و مقطعی و تقسیمات سیاسی فضا به عنوان بستر کارکردهای سازمان های اداری و سیاسی در این سیستم ها است.پژوهش حاضر با شیوه توصیفی زمینه یاب یا پهنانگر و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی، با بررسی چالش های موجود در سیستم بسیط متمرکز، چارچوبی نظری را در ارتباط با تبیین مدیریت سیاسی فضا در این الگوهای مدیریتی ارائه می دهد.

یکی از بحث برانگیزترین مباحث در دوران تاریخی ایران، حکومت داری اشکانیان بوده که به دلیل کمبود مدارک و بسنده نمودن به آثار تاریخ نویسان یونانی و رومی بیشتر محققین حکومت این دوره را غیر متمرکز و به صورت ملوک الطوایفی و یا فیودالی بیان می دارند. در این پژوهش ابتدا به تعاریف و ویژگی های نظام بسیط متمرکز و غیرمتمرکز که تاکنون در هیچ پژوهشی بدان پرداخته نشده است می پردازیم، سپس ویژگی های نظام ملولک الطوایفی، فیودالی و همچنین فدرالی را مورد بررسی قرار داده؛ سپس با مطالعه تطبیقی تعاریف مذکور با شواهد به جای مانده از این دوران به تحلیلی متقن در باب ماهیت حکومت داری اشکانیان می پردازیم. بر این اساس می توان گفت که وجود خاندان های بزرگ و تاثیر آن در حکومت داری پادشاهان تنها مختص به دوره اشکانیان نبوده و استفاده نام پادشاه برای مناطق نیمه مستقل بر اساس برداشت و نوع حکومت داری تاریخ نویسان رومی و یا یونانی بوده و آن را نمی توان دلیل متقنی بر ملوک الطوایفی اشکانیان و یا شاه گزینی منطقه ای در این دوره دانست. این پژوهش با روش تطبیقی_تحلیلی انجام می پذیرد و به بررسی ویژگی های نظام های حکومتی بیان شده و تطابق آن با شواهد باستان شناختی به جای مانده از دوران اشکانیان می پردازد. همچنین با بررسی در نظام فیودالیته و تطابق با نظام اقتصادی دوره مذکور، حکومت اشکانیان دارای نظام قانون گذار بوده و با توجه به قدرت پادشاه، نظام قانون گذاری مرکزی یا به صورت بسیط متمرکز و یا بسیط غیر متمرکز عمل می نموده است که در نظام بسیط غیر متمرکز نیز به نوبه خود عامل سیاسی و قانونگذاری متمرکز بوده است.

با ملاحظه ی مبحث حرف اضافه در منابع دستوری زبان فارسی معلوم می شود، پنج حرف اضافة بسیط «به، با، بر، از، در» رفتار دستوری چندگانه دارند؛ یعنی گاهی کلمه ای مستقل اند و متمم می سازند و گاه فقط جزئی از یک کل یکپارچه اند و متمم نمی سازند. اگر کلمه ی پس از آن ها متمم باشد یا خاص است یا عام. متمم خاص همان مفعول با واسطه است و فقط با فعل متعدی لازم المتمم می آید اما متمم عام هرگز مفعول به حساب نمی آید و با فعل های مختلف-اعم از لازم و متعدی، معلوم و مجهول، تام و ربطی-همراه می شود. همچنین اگر متمم ساز نباشد، به عنوان یک کلمه ی غیرمستقل یا جزئی از یک فعل پیشوندی یا بخشی از عبارتی فعلی است یا همراه اسم پس از خود صفت مرکب، گروه قیدی یا گروه صفتی می سازد.

نسبت و رابطه انسان و معماری، معمولاً در قالبِ علوم رفتاری1 سنجیده شده است؛ اما این پژوهش، با بهره گیری از رویکرد شناختی ( 4E) قصد دارد، معماری را به عنوان یک مؤلفهِ شناختی، بررسی کند. این امر، متفاوت از تأثیرگذاری محیط در شناخت است که عمدتاً تحت عنوانِ رویکرد برون گرایی2 و در قالب هایی مثلِ روانشناسی محیطی، تئوریزه می شود. این رویکرد، معماری را به عنوان بخشِ ضروریِ ذهن و شناخت، معرفی می کند. پرسشِ اصلی این تحقیق، چگونه معماری به عنوان مؤلفهِ سببیِ شناخت، عمل می کند؟ مهم ترین هدف این پژوهش فهم جدیدی از چیستیِ معماری و به تبع آن، گفتمانِ جدیدی است که با معماری می توان برقرار کرد، علی الخصوص درزمینه معماری های تعاملی و انطباق پذیر که عملاً به عنوان افزونهِ بدن (پروتز) عمل می کنند. روش این تحقیق در سطحِ راهبرد، آرایه منطقی3 است که در سطحِ تدابیر، پدیدارشناسیِ تن یافتهِ مرلو-پونتی را به عنوان منطقِ بیرونی استدلال، مبنای تحلیلِ معماری، به عنوان ذهنِ بسیط، 4 قرارداده است. در این پژوهش، از طریق اثباتِ نقش الزامیِ استعاره، در شناختِ تن یافته و آگاهی و پس از آن، نقش معماری در تولیدِ استعاره های اولیه و مختلط، پرسشِ تحقیق، پاسخ می یابد. لذا در این جا استعاره، نه یک صناعت ادبی، بلکه به عنوان زیربنایِ مفاهیم انتزاعی و به شدت وابسته به خصوصیاتِ تنِ عامل (شناسنده) و عملکردِ تن، در محیط، فرض می شود. نتایج این تحقیق نشان می دهد که معماری به عنوان کالبد، به مثابهِ بخشی از ذهنِ بسط یافته، 5 یا به عنوان یک اگزوگرام6 عمل می کند و معماری به عنوان فضا، با واسطه رفتارهای حسی-حرکتیِ7 ما، پدیدآورنده، وزن دهنده و تغییردهندة استعاره های اولیه است و لذا به مثابه ذهن بسیط و ذهنِ چندبخشی، عمل می کند.

در این مقاله عملکردِ واکه های بسیط در شعر و عروض فارسی تشریح شده است. نویسنده با بازاندیشی و استدلال در نمونه های شعر موزون فارسی نشان داده است که اولاً تظاهرِ آوایی واکه های بسیط به لحاظ کیفی و کمّی در شعر فارسی دوازده است. ثانیاً هم چنان که در آواشناسی میان واج و واج گونه فرق قائل هستیم این مسأله در عروض هم دخالت دارد. سوم این که شناختِ این واکه های دوازده گانه و نحوة کارکردشان در عروض برای آموزشِ درستِ این دانش بسیار ضروری است. روش پژوهش در این مقاله توصیفی- تحلیلی است و با استفاده از نرم افزار PRAAT تفاوت واکه ها به طور دقیق نشان داده شده است. نتایج کاربردیِ مقاله معرفی و رفع خطاهایی است که در آموزش این دانش رخ داده است. این خطاها عبارتند از: 1 و 2- خطای تغییر کیفیّتِ واکه به جای تغییر کمیّت در خوانشِ شعر و در نتیجه توصیفِ اشتباهِ اوزان. 3- کوتاه دانستنِ برخی واکه های بلند. 4- خطای ساقط کردنِ برخی همخوان ها از تقطیع. 5- شکلِ نادرستِ طرح های هجایی در کتاب های عروض.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

قاعده بسیط الحقیقه یکی از مهم ترین قواعدی است که در حکمت متعالیه کاربردهای زیادی داشته و در حل بسیاری از مسایل غامض فلسفی، کارساز بوده است. اما آیا می توان از این قاعده برای اثبات بساطت واجب (نفی ترکیب از وجدان و فقدان) استفاده کرد؟ در این مقاله بعد از ذکر پیشینه تاریخی و تحلیل قاعده، در پاسخ به پرسش مذکور، بیان گردیده است که در صورت استفاده از این قاعده برای اثبات بساطت واجب، محذوراتی از قبیل مصادره به مطلوب و دور لازم می آید. در نهایت نیز تقریری نو از این قاعده، مبتنی بر اصول صدرایی ارایه شده است.

ذات الهی به دلیل وجوب وجود، دارای همه اوصاف کمالی است و هر صفتی که از کمالات وجودی به شمار آید، به صورت مطلق درباره ی خداوند صدق می کند. حال این پرسش مطرح می شود که رابطه این اوصاف کمالی با ذات الهی چیست؟ هدف از این مقاله تبیین توحید صفاتی بر اساس قاعده «بسیط الحقیقه» است. در تحقیق حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی، نقش قاعده بسیط الحقیقه در اثبات توحید صفاتی بررسی شده است. ملاصدرا بر اساس قاعده ی بسیط الحقیقه تمام صفات کمال را برای ذات خداوند به صورت عینیّت با ذات اثبات می کند. استدلال وی در اثبات عینیّت صفات الهی با وجود خداوند از راه بساطت وجود واجب و تنزه از انواع ترکیب ماهوی است؛ همچنین بر اساس این قاعده، واجب تعالی دارای تمام صفات کمالی به نحو اتم و اقوی است. ملاصدرا در بحث از رابطه ی صفات واجب تعالی با ذات، قول به تغایر مفهومی و اتحاد مصداقی را پذیرفته است. تبیین نحوه ی اتصاف ذات الهی به صفات فعل و جمع میان تشبیه و تنزیه، از دیگر نتایج قاعده «بسیط الحقیقه» در موضوع توحید صفاتی است.